ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
The official Web Site!

Αρχική

Η διαδρομή

Ο δίσκος

Σύνδεσμοι

Επικοινωνία

Νέα

Προώθηση/Αγορά

Δημοσιεύματα

Το συγκρότημα

Cdbaby
itunes
amazon mp3
Rhapsody
emusic

Gallery

Copyright © 2009 the4levelsofexistence.com  Όροι-χρήσης All rights reserved   Developed by Eikonaxos

Δημοσιεύματα

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ JAM

1 ΤΕΥΧΟΣ  2002

 

   ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΝΙΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΟΥΡΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ορισμένοι καλλιτέχνες ή συγκροτήματα θεωρούνται ή χαρακτηρίζονται σαν Cult. Το αν είναι κανείς cult σημαίνει ότι έχει κάτι διαφορετικό, που δεν έχουν οι άλλοι. Κάτι το ιδιαίτερο. Η ιδιαιτερότητα αυτή συχνά τονίζεται ανεξάρτητα του έργου που έχει αφήσει πίσω του. Έτσι συχνά ένας καλλιτέχνης βρίσκεται ανακατεμένος σ’ ένα πλέγμα από φήμες, ιστορίες και μυθεύματα που για κάποια απ’ αυτά ίσως να δηλώνει πραγματική άγνοια.

Για παράδειγμα αν πριν από μερικά χρόνια έλεγα σε κάποιο από τα μέλη του συγκροτήματος "ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ" ότι ο μοναδικός δίσκος που ηχογράφησαν το 1976, είναι το σπανιότερο ροκ άλμπουμ ελληνικού συγκροτήματος, ότι ζητείται μανιωδώς από τους συλλέκτες όλου του κόσμου και ότι αλλάζει χέρια έναντι τεραστίων ποσών σίγουρα θα νόμιζαν ότι τους κοροϊδεύω, αν δε, έκανα το σφάλμα ν’ αναφέρω και τα μεγέθη των ποσών τότε είμαι σίγουρος ότι θα με συμβούλευαν να προσέχω τι πίνω και πόσο πίνω.

Σήμερα όμως όλοι ξέρουμε ότι οι παραπάνω ισχυρισμοί είναι απόλυτα αληθείς. "ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ" η "THE 4 LEVELS OF EXISTENCE" (όπως ζητείται) έχει γίνει ένας cult δίσκος. Οι συλλέκτες όλου του πλανήτη διατίθενται να πληρώσουν απίθανα ποσά προκειμένου να τον αποκτήσουν. Λιγάκι δύσκολο αφού ο δίσκος κυκλοφόρησε μονάχα σε 1000 αντίτυπα, εκ των οποίων 280 μοιράστηκαν μεταξύ των μελών του γκρουπ και χαρίστηκαν σε φίλους. Ακόμα και η επανέκδοση της Wipe Out του 1995 είναι εξαντλημένη αφού όλες σχεδόν οι κόπιες διατέθηκαν στο εξωτερικό. Νομίζω λοιπόν ότι η απόφαση μας να συμπεριλάβουμε μια cult ελληνική μπάντα στο παρθενικό μας τεύχος ήταν απόλυτα δικαιολογημένη.

Συναντήσαμε τον Θανάση Αλατά (ρυθμική και ακουστική κιθάρα) στο σπίτι του κάπου στο Ίλιον. Δημοσιογράφος, από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ και συνθέτης πολλών τραγουδιών του δίσκου. Μας υποδέχτηκε εγκάρδια, ήταν φιλικότατος και αποφασισμένος ν’ ανοίξει τη καρδιά του. Έφτασε η ώρα λοιπόν να μάθετε τα πάντα για τα "ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ".

 

Θ.Α: Πραγματικά δεν ξέρω τι να πιστέψω, δώσαμε μόνο δύο συναυλίες - γιατί εκ πεποιθήσεως δε θέλαμε να εμφανιστούμε σε κάποιο χορευτικό κλαμπ, ηχογραφήσαμε ένα δίσκο και αυτό ήταν όλο. Λίγο αργότερα φύγαμε για τον στρατό και το όλο πράγμα ξεχάστηκε.

 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποιες ήταν οι συνθήκες που οδήγησαν στο σχηματισμό του γκρουπ;

Θ.Α: Για μας όλα ξεκίνησαν σ’ ένα κτήμα στο Ίλιον κοντά στον Άγιο Φανούριο που το λέγαμε "Πάπιες". Ήταν ένα μεγάλο αγρόκτημα με μια στέρνα και με αρκετές πάπιες. Εκεί υπήρχαν δύο σειρές από μικρά άθλια απομονωμένα δωμάτια που έμεναν παλιά εργάτες. Με φθηνό ενοίκιο το κάθε συγκρότημα είχε το δικό του ιδανικό χώρο για τη μουσική του. Εμείς ξεκινήσαμε σαν μια παρέα, με το όνομα Frog’s Eye μαζί με τους Κάστορες, Εmerson, Taste of Life, τον Ηλεκτροπληξία με τους Ξυπόλυτους κ.α. Έτσι κάθε βδομάδα δίναμε το παρών μας στους τότε κινηματογράφους. Στην αρχή είχαμε μόνο ένα ενισχυτή και εκεί πάνω είχαμε συνδέσει τα πάντα: κιθάρες, μπάσο, φωνή. Θυμάστε πως γινόντουσαν τότε όλα αυτά. Στο Ίλιον (δηλ. τα Νέα Λιόσια) είχε την βάση του και το επαγγελματικό συγκρότημα EXPLOSINE αλλά και στους γύρω δήμους πάντα ήταν μεγάλη η παρουσία επαγγελματικών μουσικών σχημάτων που φτάνει ως το σήμερα με τους ΠΥΞ ΛΑΞ, τους ΟΠΑ και τους ΤΣΟΠΑΝΑ RΑVΕ.

Σαν Frog’s Eye είχαμε πάρει μέρος και στο "Ποπ Φεστιβάλ" με μια σύνθεση δική μου. Δεν προκριθήκαμε τότε αν και ακόμα προσπαθώ να βρω την ταινία με εκείνη την ηχογράφηση. Ακολούθησαν μερικοί ανασχηματισμοί και τελικά παρέμεινα εγώ μαζί με τον Χρήστο Βλαχάκη (ντραμς, κρουστά). Βάλαμε μια αγγελία στο «pop eleven» και απάντησε ο Μάριος Γιαμαλάκης (μπάσο, τραγούδι) από το Θησείο. Ξεκινήσαμε τις πρόβες, σε ένα ανήλιαγο υπόγειο στο Μπουρνάζι έχοντας ευθύς εξ αρχής σκοπό ν’ εκφραστούμε με τον ελληνικό στίχο. Λίγο μετά προστέθηκε και ο Νίκος Δούναβης (κιθάρα). Ήταν γύρω στο ‘74-’75 όταν ξεκινήσαμε σαν ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑΤΗΣΥΠΑΡΞΗΣ.

Η πρώτη μας συναυλία ήταν το 1975 στη μεγάλη Ποπ Συναυλία για τη Κύπρο στο Sporting με την συμμετοχή του Τουρνά της Ελπίδας του Πασχάλη κ.α. Υποτίθεται ότι θα παίζαμε 2-3 τραγούδια, τελικά παίξαμε γύρω στα 45 λεπτά!

Την ίδια χρονιά η Ελληνική Ραδιοφωνία (ΕΙΡΤ) διοργάνωσε ένα μουσικό διαγωνισμό συγκροτημάτων. Ο υπεύθυνος Στέφανος Βασιλειάδης, ο μεγάλος συνθέτης σύγχρονης μουσικής, μας είχε ακούσει και μας πρότεινε να συμμετάσχουμε.

Στο διαγωνισμό της ΕΙΡΤ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975 το κοινό μας ψήφισε τρίτους με αποτέλεσμα να βιντεοσκοπήσουν μια σειρά τραγουδιών μας που τα μετέδιδαν 6-7 μήνες συνέχεια. Μπορεί να μας έβλεπες και πολλές φορές την ημέρα, ανάμεσα σε εκπομπές ως μουσικά διαλείματα. Εκεί μας είδαν οι υπεύθυνοι της εταιρίας Venus και μας πρότειναν αν θέλαμε να κάνουμε μαζί τους ένα δίσκο. Η Venus ήταν μια μικρή εταιρία με λαϊκό ρεπερτόριο. Δεχτήκαμε, αλλά έπρεπε να παίξουμε πάλι τα κομμάτια με το νέο κιθαρίστα, τον Νίκο Γράψα. Κλειστήκαμε και κάναμε συνέχεια πρόβες μέχρι το Δεκέμβριο του 1975.

 

Ο Δούναβης γιατί αποχώρησε;

Θ.Α: Ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του. Δεν σκεφτόμασταν μια επαγγελματική καριέρα, απλά έφυγε. Σήμερα ζει στη Χαλκίδα (ας μας τηλεφωνήσει). Στη θέση του ήρθε ο Νίκος Γράψας (πρώτη κιθάρα, τραγούδι) που έπαιζε μπάσο σ’ ένα γκρουπ στο Περιστέρι, τους Πάραλος. Έτσι ξεκίνησε η νέα και τελική σύνθεση του σχήματος.

Με τον Νίκο Γράψα δέσαμε μουσικά τέλεια όπως απαιτούσε και το όνομά μας. Υπήρχε πολύ υλικό και η ατμόσφαιρα του ήχου μας ήταν ήδη έτοιμη, ο ίδιος, καταπληκτικός μουσικός και συντονιστής συμπλήρωσε τα υπόλοιπα. Εκείνη την εποχή πρωτο-πειραματιστήκαμε και πάνω στις δημοτικές επιρροές μας.  Για τις ανάγκες της ηχογράφησης προσθέσαμε και βιολί σε μερικά τραγούδια που έπαιξε ο νεαρός ερασιτέχνης Γιάννης Δεσποτίδης.

Όταν ετοιμαστήκαμε μας κάλεσαν στο Studio 3 της Columbia. Μόλις μας είδε ο ηχολήπτης, γυρίζει και μας ρωτάει: «Καλά ρε παιδιά! Που είναι το μπουζούκι;» Δεν ήξερε ότι ήμασταν ροκ συγκρότημα. Η ηχογράφηση έγινε μέσα σε δυο μέρες 5 και 6 Ιανουαρίου το 1976 σε Stereo Tape. Δέκα ώρες συνολικά 3-8 μ.μ.κάθε μέρα. Ρεκόρ για κάθε εποχή. Ήμασταν σε ένα δωμάτιο και δεν είχαμε ιδέα πως έβγαινε και που πήγαινε ο ήχος μας. Την πρώτη μέρα ηχογραφήσαμε τη μουσική και προσθέσαμε το βιολί. Τη δεύτερη μέρα βάλαμε τα φωνητικά. Ήταν ένα live στο στούντιο. Μετά από πολύ καιρό, μια μέρα, μας έφεραν ένα τυπωμένο δείγμα χωρίς remix και μας είπαν να το ακούσουμε και αν είναι καλό, να το εγκρίνουμε. Όταν πρωτοακούσαμε το δίσκο ενθουσιαστήκαμεκαι συμφωνήσαμε να κυκλοφορήσει.

 

 

Ούτε παραγωγός, ούτε κανείς άλλος;

Θ.Α: Κανείς απολύτως. Αν είχαμε στη διάθεσή μας 2-3 ώρες ακόμα, σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο. Δεν είχαμε κάποια ουσιαστική βοήθεια και επιπλέον η Venus δεν είχε μεγάλες δυνατότητες διανομής ούτε διαφήμισης. Είχε στο ράδιο μια δικής της εκπομπή που διαρκούσε ένα τέταρτο και ανάμεσα στα λαϊκά, άκουγες και "Του Τρελού η Σάλπιγγα". Μόνο η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" έκανε μια μικρή παρουσίαση του δίσκου και τα περιοδικά ΒΕΝΤΕΤΑ, ΜΑΡΙ-ΛΕΝΑ. Σημειώστε και τις δύο μοναδικές συναυλίες.

Έτσι τελείωσε αυτή η ιστορία με ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, που μας άφησε πολλές όμορφες αναμνήσεις αποτυπωμένες σε ένα δίσκο. Τέλος του χρόνου θα έφευγε ο Μάριος για το στρατό και θα ακολουθούσα εγώ. Συμφωνήσαμε να σταματήσουμε με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε.

Το 1980, μετά τον στρατό, προσπαθήσαμε να επανασυνδεθούμε χωρίς όμως επιτυχία. Ο Γράψας οργάνωνε την δική του μουσική πορεία, εμείς επιμέναμε στην αυστηρή ερασιτεχνική διαθεσή μας ως δημιουργοί ενώ είχαμε και μια άσχημη ιστορία, όπου δυο φορές μας έκλεψαν τα όργανα μας. Έτσι συνεχίσαμε σαν φίλοι και μελλοντικά θα βλέπαμε. Το μέλλον τελικά τράβηξε μέχρι σήμερα.

 

Ο Γράψας δεν βρέθηκε για ένα διάστημα στις "Δυνάμεις Του Αιγαίου";

Θ.Α: Του Νίκου η πορεία ως συνθέτη και μουσικού είναι γνωστή. Ως ιδρυτικό μέλος στις Δυνάμεις του Αιγαίου τους Άβατον αλλά και άλλων παραδοσιακών σχημάτων έχει οργώσει όλο τον κόσμο. Ερευνητής, συνθέτης και μουσικός με άποψη ακόμη ψάχνεται.

Ο Μάριος Γιαμαλάκης το 1983 έκανε με φίλους ένα προσωπικό δίσκο, το "Εντός Σχεδίου Πόλεως" που συμμετέχω και εγώ. Είναι πάντα ένας καλός μπαλανταδόρος. Επίσης σε μια ανεξάρτητη μουσική παραγωγή με τον τίτλο «Ματιές» συμμετέχουμε και οι δύο ως συνθέτες. Ο Χρήστος Βλαχάκης ζει στην Ολλανδία και έρχεται κάθε καλοκαίρι με την οικογενειά του στην Ελλάδα.

 

Πως συμφωνήσατε να επανεκδοθεί ο δίσκος από τη Wipe Out;

Θ.Α: Μια μέρα του 1995 μου τηλεφώνησε ο Μάριος και είπε ότι ο δίσκος μας ξανακυκλοφορεί στα δισκοπωλεία. Νομίζαμε ότι το επανέκδωσε η Venus. Τον αγοράζουμε και βλέπουμε ...Wipe Out! Ήταν μια πρωτοβουλία νέων παραγωγών του Θοδωρή Κρίθαρη και του Γρηγόρη Βάιου της Wipe Out που την εκτιμήσαμε πολύ και έτσι βοηθήσαμε στο σχεδιασμό και την εκτύπωση ενος συμπληρωματικού ενημερωτικού ενθέτου ενώ αποφασίσθηκε ν’ αγοράσω όλα τα δικαιώματα του δίσκου με την σκέψη να κυκλοφορήσει με συμπληρωματικά τραγούδια αργότερα σε CD.

 

Το όνομα "4 Επίπεδα Της Ύπαρξης" πως προέκυψε;

Θ.Α: Ενώ ψαχνόμασταν καιρό, μια μέρα, ο Χρήστος έφερε ένα φιλοσοφικό λεξικό. Εκεί υπήρχε ο ορισμός "4 Επίπεδα Της Υπάρξης" με πολλές ερμηνείες για τα τέσσερα αλληλένδετα, αλληλεξάρτητα, αναλοίωτα στοιχεία της δημιουργίας.

 

Ακούγοντας το δίσκο, είναι περίεργο, αλλά δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε επιρροές.

Θ.Α: Ο καθένας μας πέρναγε τα δικά του ακούσματα. Εμένα μου άρεσε η παράδοσή μας και το ροκ ψυχεδέλειας. Ο Μάριος άκουγε πολύ μπαλάντες, από Dylan έως Σαββόπουλο. Ο Χρήστος ήταν ο λαϊκοροκάς, άκουγε τα πάντα. Όλα αυτά ήταν το υλικό μας και φυσικά ο ελληνικός στίχος που τότε δεν ήταν σε υπόληψη, αλλά ευτυχώς, είχε την μεγάλη δυναμη να καταξιωθεί. Και ενώ σε όλα τα  τραγούδια αναγράφεται βασικός συνθέτης είναι αυτές οι λεπτομέρειες που αποδίδουν την ατμόσφαιρα της τελικής εικόνας μιας σπάνιας μουσικής συλλογικότητας.

 

Η πολυσυλλεκτικότητα της μουσικής φαίνεται στο δίσκο. Επίσης οι κιθάρες έχουν σε μερικά σημεία μια Hard-Progressive χροιά που δεν άκουγες εύκολα από άλλα ελληνικά συγκροτήματα.

Θ.Α: Ήταν αποτέλεσμα δικού μου πειραματισμού σε ένα πετάλι BIG MUFF SUSTAINER που ολοκληρώθηκε από το παίξιμο της κιθάρας του Νίκου στα μοναδικά σόλα. Ελεγχόμενος βαρύς παραμορφωτικός ήχος σε μελωδικές γραμμές.

 

Το εξώφυλλο ποιος το φιλοτέχνησε;

Θ.Α: Ήταν μια εργασία δική μου από τη σχολή Βακαλό. Υπήρχαν 4 - 5 μονοτυπίες με το ίδιο θέμα. με σκοπό την εκτύπωσή τους σε κάποιο δίσκο των Frog’s Eye. Γι αυτό και ο μονόφθαλμος βάτραχος. Ο μόνος που ασχολήθηκε με το εξώφυλλο ήμουν εγώ, οι άλλοι δεν έφεραν αντίρρηση και έτσι μπήκε. Οι φωτογραφίες στο δίσκο είναι τραβηγμένες στη μικρή πλατεία Μπουρναζίου, τότε που δεν υπήρχαν τα σημερινά μαγαζιά.

 

Πως αισθάνθηκες όταν έμαθες για πρώτη φορά την απήχηση που έχει στο εξωτερικό ο δίσκος μετά από τόσα χρόνια;

Θ.Α: Εγώ μάθαινα σκόρπιες φήμες από τον Μάριο για την συλλεκτική αξία του χωρίς να δίνω παραπάνω σημασία. Όταν τα παιδιά από την Wipe Out μας έδειξαν όλα όσα κατά καιρούς είχαν γραφεί για τον δίσκο σ’ όλο το κόσμο, τότε μόνο πράγματι το αντιληφθήκαμε το μέγεθος. Όπως και να’χει κάτι τέτοιο σ’ ευχαριστεί. Πραγματικά νιώθεις ωραία, δεν λες «ε! και τι έγινε τελικά». Εγώ το βλέπω πιο συναισθηματικά διότι πάντα είχα σε εκτίμηση αυτό το έργο, κομμάτι της νεανικής μας δημιουργίας. Οι άλλοι είναι πιο ψύχραιμοι. Καμιά φορά ακούμε τυχαία και κανένα κομμάτι μας στο ράδιο σαν επιβεβαίωση της δουλειάς μας.

 

Η επανέκδοση σε πόσες κόπιες κυκλοφόρησε;

Θ.Α: Σε χίλιες και εξαντλήθηκαν και αυτές. Η εγγραφή έγινε από δίσκο που πέρασε από «καθάρισμα» και «ειδική επεξεργασία». Ευχάριστη έκπληξη για μας ήταν η εκτεταμένες κριτικές και η υποδοχή της επανακυκλοφορίας του από τον  έντυπο τυπο (Δίφωνο, Ζοο, in rock, Crohinga Well κ.α.) που του απέδωσαν την μουσική και ιστορική του αξία!

Τώρα πως ένας δίσκος χωρίς καμιά προώθηση και προβολή από εταιρία ή υποστήριξη από το συγκρότημα με εμφανίσεις έφτασε στα πέρατα του κόσμου και έγινε μέρος μύθου είναι πράγματι αξιοπερίεργο και θέλω να πιστεύω οτι έχει να κάνει λιγότερο με την αριθμητική του σπανιότητα και περισσότερο με την ειλικρινή εικόνα και ήχο που μεταδίδει.

Εγώ νοσταλγώ ακόμα εκείνες τις καταπληκτικές στιγμές μας και κάπου κάπου οργανώνω μερικές συναντήσεις μας πάντα όμως με απώντα τον Χρήστο τον Χειμώνα και τον Νίκο το Καλοκαίρι λόγω περιοδιών. Ο Μάριος έχει γράψει πολλά όμορφα τραγούδια που περιμένουν, εγώ μερικά, και ο Νίκος περισσότερα. Το θέμα είναι πως τα βγάζεις σήμερα έξω. Σεβόμαστε και την πορεία του Νίκου. Αυτό δεν αποκλείει μια εμφάνιση του συγκροτήματος με την βοήθεια και φίλων ή την ηχογράφηση ενός κύκλου παλιών και νέων τραγουδιών. Το πότε θα γίνει αυτό δεν το ξέρω. Ο χρόνος θα δείξει. Νιώθω σαν να κουβαλάμε κάποιο χρέος που οφείλουμε να το ξεπληρώσουμε.

Πιθανόν να ξεκινήσουμε συμμετέχοντας στο ILION ROCK LIVE σε ένα DVD που θα περιέχει τραγούδια παλιών και νέων συγκροτημάτων. Ίσως όμως καταφέρουμε και παράγουμε άλλο ένα δικό μας, ένα κάθε αιώνα!

 

Έχεις να μας πεις κάτι ιδιαίτερο για κάποιο σας τραγούδι;

Θ.Α: Ναι, σχετικά με το "Του Τρελού Η Σάλπιγγα". Που γράφηκε για ένα πλανόδιο μουσικό στην οδό Σταδίου. Άκουγα ένα βράδυ ραδιόφωνο και έτυχε να τ’ ακούσω σε μια εκπομπή. Ξεκινάει το κομμάτι, ίδια ατμόσφαιρα, ίδιος σκοπός αλλά σε κάτι διέφερε. Παίρνω τηλέφωνο τον παραγωγό της εκπομπής και του εξηγώ την όλη ιστορία. Τότε αυτός μου απάντησε: «Τι λες ρε φίλε, αυτοί είναι οι Simple Minds από το "Real To Real Cacophony"». Πήγα και αγόρασα το δίσκο. Τι να σου πω. Όλη η εισαγωγή και η θεματολογία είναι ίδια.

Απλά το αναφέρω σαν γεγονός. Αυτό το τραγούδι, ακόμα και σήμερα προξενεί μεγάλη εντύπωση σε πολλούς εξ αιτίας της ατμόσφαιρας του.

(ΣΗΜ. Συντ. Όντως και εμείς το διαπιστώσαμε ότι το "Film Theme" των Simple Minds του 1979 είναι ίδιο νότα προς νότα με το "Του Τρελού Η Σάλπιγγα" του 1976).

 

Κάπου εδώ τελείωσε η συνέντευξη με τον Θανάση Αλατά. Νομίζω ότι τα λεγόμενά του διέλυσαν όλες τις απορίες και τα ερωτηματικά που είχαμε για τα 4 Επίπεδα Της Ύπαρξης. Εκτός από τον Νίκο Γράψα που είναι απόλυτα καταξιωμένος, είδαμε ότι σύμφωνα με τα λόγια του Θανάση λίγο-πολύ και τα υπόλοιπα μέλη νοσταλγούν τις παλιές καλές μέρες των μέσων της δεκαετίας του ‘70. Ίσως η νοσταλγία αυτή αποτελέσει το κίνητρο για να επιστρέψουν. Αν και τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, νομίζω ότι αξίζει να προσπαθήσουν.

 

 

 

Δημοσιεύματα

Απόψεις