ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
The official Web Site!

Αρχική

Η διαδρομή

Ο δίσκος

Σύνδεσμοι

Επικοινωνία

Νέα

Προώθηση/Αγορά

Δημοσιεύματα

Το συγκρότημα

Cdbaby
itunes
amazon mp3
Rhapsody
emusic

Gallery

Copyright © 2009 the4levelsofexistence.com  Όροι-χρήσης All rights reserved   Developed by Eikonaxos

Δημοσιεύματα

Περιοδικό ΚΡΙΤΙΚΗ ΡΟΚ

Του Γιώργου Τσολάκου

 

 

   Όταν πρωτοάκουσα πριν μερικά χρόνια τον ομώνυμο δίσκο του συγκροτήματος "ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ", μου άφησε μία γεύση από αδιάφορη έως κακή. Προφανώς έφταιγε η άσχημη κατάσταση του δίσκου, η οποία σε προδιέθετε ανάλογα και για το περιεχόμενο του. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι, αφού άκουσα την πρόσφατη επανέκδοση του, ο δίσκος πλέον επισκέπτεται συχνά το πικ-άπ μου και μου αποκαλύπτει τα μυστικά και την ομορφιά του, μια ομορφιά που δεν είχα μπορέσει να διακρίνω την πρώτη φορά.

    Για να τοποθετήσουμε τα πράγματα σε μία χρονική σειρά, πρέπει να μεταφερθούμε στον χρόνο και στα μέσα της δεκαετίας του 70. Το 1976 λοιπόν κυκλοφορεί στην εταιρεία Venus το άλμπουμ ενός συγκροτήματος με το ασυνήθιστο και πρωτότυπο όνομα "ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ" που είχε για τίτλο το όνομα του γκρουπ. Η Venus ήταν καθαρά μία εταιρία που κυκλοφορούσε μόνο λαϊκά και δημοτικά, γι' αυτό και προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κυκλοφόρησε και τον δίσκο αυτό που είναι και ο μοναδικός της δίσκος ροκ. Όποιο πάντως και να ήταν το σκεπτικό της, καλά έκανε και τον κυκλοφόρησε διότι πρόκειται περί καταπληκτικού δίσκου.

    Το γκρουπ απαρτιζόταν από τους Νίκο Γράψα (σόλο κιθάρα, τραγούδι), Θανάση Άλατα (ρυθμική και ακουστική κιθάρα), Μάριο Γιαμαλάκη (μπάσο, τραγούδι) και Χρήστο Βλαχάκη (ντραμς, κρουστά) και έπαιζαν αυτό που στην μουσική ορολογία ονομάζεται heavy progressive, δηλ. προοδευτικό ροκ με έντονα στοιχεία και τάσεις χαρντ-ροκ, αφού περιλαμβάνει σκληρά κιθαριστικά περάσματα, βαρύ μπάσο, δυνατά ντραμς κλπ. Ο δίσκος πέρασε απαρατήρητος, αφού οι προτιμήσεις του ελληνικού κοινού ήταν και είναι στραμμένες στα κατά τεκμήριο τέσσερα γνωστότερα ελληνικά γκρουπ της εποχής Sokrates, Πελόμα Μποκιού, Νοστράδαμος και Poll.

   Το γεγονός ότι τα "ΕΠΙΠΕΔΑ" παρέμειναν στην αφάνεια οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στην εταιρία τους, αφού η Venus σαν εταιρία λαϊκών - δημοτικών δεν είχε προφανώς διάθεση να προωθήσει και διαφημίσει ιδιαίτερα το γκρουπ και τον δίσκο.

    Πριν από 7-8 χρόνια άρχισε ολοένα να αυξάνει σε όλες τις χώρες το ενδιαφέρον του κόσμου για την μουσική του παρελθόντος. Το γεγονός αυτό οδήγησε μοιραία τον δίσκο στα αυτιά ξένων συλλεκτών και φίλων του ροκ και τότε διαπιστώθηκε το εξής εκπληκτικό. Ο δίσκος ΑΡΕΣΕ !!!! Και άρεσε ΠΟΛΥ !!!! Παρ' όλο τον ελληνικό στίχο του που σίγουρα ηχεί τόσο ασυνήθιστος στα αυτιά των ξένων. Και σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο να ξέρει το γκρουπ και τον δίσκο τους πολύ περισσότερος κόσμος στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα.

    Το ενδιαφέρον των ξένων για το γκρουπ δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους ιθύνοντες της ανεξάρτητης ελληνικής εταιρίας Wipe out records, από τους μεγαλύτερους συλλέκτες ελληνικού ροκ και μερακλήδες του είδους. Ήρθαν λοιπόν, σε επαφή με τον κάτοχο των δικαιωμάτων του δίσκου και απέκτησαν τα δικαιώματα επανεκδόσεως του. Επειδή όμως οι αυθεντικές ταινίες είχαν χαθεί, στρατολογήθηκαν δύο πρωτότυπες κόπιες του δίσκου σε άριστη κατάσταση από συνδυασμό των οποίων προήλθε η επανέκδοση του που τελικά βγήκε το 1995. Για να ξεπερασθεί μάλιστα το γλωσσικό πρόβλημα τύπωσε η εταιρία σ' ένα σημείο του εξωφύλλου το όνομα του γκρουπ σε πιστή αγγλική μετάφραση "The 4 Levels of Existence". Το αποτέλεσμα όσον αφορά το τύπωμα του εξωφύλλου και την ηχητική ποιότητα ήταν εξαιρετικό.

    Ο σκληρός τριζότος ήχος της κιθάρας στην εισαγωγή του πρώτου κομματιού του δίσκου σου δίνει να καταλάβεις ότι τα παιδιά δεν αστειεύονται καθόλου. Το καταπληκτικό "ΜΕΤΑΜΟΡΦΗ" είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και αντιπροσωπεύει πλήρως τον ήχο του γκρουπ. Η εκτελεστική δεινότητα του Νίκου Γράψα είναι διάχυτη όπως και σε όλα τα κομμάτια του δίσκου άλλωστε τα υπόλοιπα κομμάτια κινούνται σε ανάλογα επίπεδα το καθένα με το δικό του θέμα: "ΣΑΝ ΛΙΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ" και "ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ" με το βουκολικό τους περιεχόμενο, το πρώτο μάλιστα και με οικολογικές - περιβαλλοντικές αναφορές και το δεύτερο με σόλο ντραμς, "Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ" με το θλιβερό του θέμα και την εισαγωγή με ακουστική κιθάρα σε ύφος μεσαιωνικής μπαλάντας (μετά βέβαια τα πράγματα αλλάζουν), "ΕΡΗΜΙΑ" με καταφανείς επιρροές από δημοτικό τραγούδι, "ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ" με θέμα το οποίο θα αποτελούσε θαυμάσιο σενάριο για ταινία τρόμου, "ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ" με κοινωνικοπολιτικούς στίχους, "ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ" με την έκφραση κάποιων ανθρώπινων προβληματισμών και συναισθημάτων.

    Το "ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ" είναι το μοναδικό απαλό κομμάτι του δίσκου όπου τα μοναδικά όργανα που ακούγονται είναι ακουστική κιθάρα και το βιολί του quest Γιάννη Δεοποτίδη.

   Ποιο τέλος θα άξιζε άραγε σ' ένα δίσκο που αρχίζει με ένα κομμάτι απίστευτα σκληρό και δυνατό σαν το "ΜΕΤΑΜΟΡΦΗ";; Μα βέβαια ένα κομμάτι ανάλογου ύφους. Έτσι λοιπόν έρχεται το "ΚΑΠΟΙΑ ΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ" με το μακρόσυρτο ενδιάμεσο κιθαριστικό σόλο να γράψει τον επίλογο του μνημειώδους αυτού δίσκου και μαζί μ' αυτόν να γράψει με χρυσά γράμματα μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του Ελληνικού Rock.

 

 

Δημοσιεύματα

Απόψεις