ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
The official Web Site!

Αρχική

Η διαδρομή

Ο δίσκος

Σύνδεσμοι

Επικοινωνία

Νέα

Προώθηση/Αγορά

Δημοσιεύματα

Το συγκρότημα

Cdbaby
itunes
amazon mp3
Rhapsody
emusic

Gallery

Copyright © 2009 the4levelsofexistence.com  Όροι-χρήσης All rights reserved   Developed by Eikonaxos

Δημοσιεύματα

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΟΠ & ΡΟΚ   ΤΕΥΧΟΣ 343 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2009

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

 

BIFF BANG POW!!!

 

ΟΤΑΝ Ο JAY-Z ΕΜΑθΕ EΛΛΗΝΙΚΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΕΓΧΩΡΙΟ PROGRESSIVE ROCK

ΠΕΡΑΣΜΕΝΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ.

 

Πέμπτη πρωί της 3ης του Σεπτέμβρη και ποιο κλιπ νομίζετε ότι βλέπω στο YouTube με την τσίμπλα στο μάτι; Ούτε του χθεσινοβραδινού πρωθυπουργικού διαγγέλματος για πρόωρες εκλογές ούτε των σημερινών 35ων γενεθλίων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά του, κατά πολύ δημοφιλέστερου σύμφωνα με το κοντέρ της ιστοσελίδας, Run this town. το δεύτερο single δηλαδή από το πολυαναμενόμενο τρίτο και τελευταίο(;) μέρος της τριλογίας με τον διακριτικό τίτλο Blueprint 3 του προεστού της νεοϋορκέζικης, και όχι μόνον, rap κοινότητας Jay Ζ!

Με το μετρητή λοιπόν να έχει ήδη καταγράψει 1.251.559 (!) παιξίματα μπανίζω ένα τσούρμο μαύρους χορευτές - κομπάρσους που, με μπαντάνες στα πρόσωπα, δαυλούς στα χέρια και γροθιές στον αέρα, ζουν τον δικό τους μύθο στην εξέγερση, ρίχνοντας κοκτέιλ Μοχίτο, καθοδηγούμενοι από μία α λα μιλιτέρ μοιραία Rihanna που, από καρέ σε καρέ, συνδυάζει τις ζαρτιέρες με κουκούλα, μπερέ και βέλο, έναν αδικαιολόγητα αυστηρό με τον εαυτό του Kanye West να παραληρεί στο τιμόνι μιας προσεκτικά στραπατσαρισμένης BMW και φυσικά τον λιμοκοντόρο Jay Ζ, με φισεκλίκι αντί καδένας, να κάνει φιοριτούρες του στιλ«πονάει-η-μέση-μου-πάρε-με-τηλέφωνο-πονάει-η-κοιλιά-μου-σπάσε-μάγκα-πονάει-η-πλάτη μου-πάρτο-αριστερά-καίνε-τα-μαγουλάκια-μου πονάει- το-κεφάλι-μου-θέλω-κακά-μου».

Υπήρξα πολλά πράγματα στη ζωή μου, μαζόχας όμως ποτέ. απλά είναι ο μοναδικός τρόπος, σύμφωνα με τις περιορισμένες μου προδιαγραφές, ώστε να ανακαλύψω πώς επενδύεται στη συγκεκριμένη περίπτωση το... ηχοδάνειο από το τραγούδι «Someday in Athens» που έκλεινε το ένα και μοναδικό άλμπουμ που παρουσίασαν, με τίτλο το ρέπον προς τον φιλοσοφικό στοχασμό όνομά τους, τα ημεδαπά 4 Επίπεδα Της Ύπαρξης πριν από τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια! Κάτι μάλιστα που δεν είναι καθόλου δύσκολο να εντοπιστεί, καθώς η τριών δευτερολέπτων λούπα τής διά χειρός Θανάση Αλατά κιθαριστικής φράσης που ανοίγει το «Κάποια ημέρα στην Αθήνα», όπως είναι ο σωστός ελληνικός τίτλος του, ακούγεται ολοκάθαρα πάνω από τις ρίμες, τα «γιιιε» και τα «τσσααπ» στα 2 και 56΄ από τα 5 και 23΄ που διαρκεί συνολικά το ταινιάκι του Run this town. (σημ.: Πέρα από την πλάκα είμαι ο τελευταίος που θα αμφισβητήσει την εκλεκτικότητα των samples που έχουν χρησιμοποιηθεί στο ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του Jay Ζ, καθώς μεταξύ άλλων φιγουράρουν τα ονόματα του Μαυροβούνιου πιανίστα Janko Nilovic, του Γάλλου πολυοργανίστα Frederic Mercier, των Τζαμαϊκανών Gladdy’s Allstars και των Αφροαμερικανών Mother Freedom Band. το ερώτημα βέβαια παραμένει βασανιστικά αναπάντητο: τα βρίσκει ο ίδιος ή κάποιοι έχουν προβλέψει πριν από αυτόν για αυτόν;)

Ποια είναι όμως Tα 4 Επίπεδα Της Ύπαρξης και γιατί ο Jay Ζ λέει όλα αυτά τα τρομερά πράγματα για αυτούς, για να παραφράσω τον τίτλο εκείνης της καλής ταινίας του Dustin Hoffman από τις αρχές των ‘70s;

Από τις παρεκκλίσεις του εγχώριου μουσικού συστήματος, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, οι Γράψας (και τραγούδι, βρέθηκε αργότερα στις Δυνάμεις Του Αιγαίου), Αθανάσιος Αλατάς (κιθάρα), Μάριος Γιαμαλάκης (μπάσο, τραγούδι - ακολουθεί εδώ και χρόνια προσωπική καριέρα) και Χρήστος Βλαχάκης (τύμπανα) συν το βιολί του Γάννη Δεσποτίδη σε δύο τραγούδια, ήταν γνήσια τέκνα της μεταπολίτευσης από τις φτωχικές όχθες του Κηφισού, που κατόρθωσαν, κακήν κακώς, να κάνουν πραγματικότητα το ένα και μοναδικό τους όνειρο: να γράψουν ένα δίσκο με τα τραγούδια τους! Και λέω κακήν κακώς διότι αφενός μεν, αν μαντεύω σωστά, ακούμπησαν ολόκληρο το υστέρημά τους αφετέρου δε η πλήρης αδιαφορία όλων των υπολοίπων εμπλεκομένων, από τους βαριεστημένους ηχολήπτες της Κολούμπια -που το έκαναν ακόμα χειρότερο και από το ντεμπούτο των Socrates Drank The Conium (‘72)- μέχρι τους αψυχολόγητους ιθύνοντες της Venus -που τον λησμόνησαν άμα τη εμφανίσει του με τον γκαντέμικο(;) κωδικό V1013- άφησε το άλμπουμ στο έλεος της θεάς Τύχης. (σημ.: Το πώς ένα τόσο ζοφερό σε στίχο και ακόμα περισσότερο σκληρό και ακατέργαστο σε ήχο άλμπουμ... «do-it-yourself» πρακτικής στριμώχτηκε σε έναν κατάλογο που φιλοξενούσε αποκλειστικά και μόνον κλαρίνα και μπουζούκια, αποτελεί ένα ακόμα από τα πολλά και άλυτα μυστήρια της ελληνικής δισκογραφίας!) Αν αναλογιστεί κανείς δε ότι εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησαν από τα μεγαθήρια ΕΜΙ και Phonogram άλμπουμ όπως το φερώνυμο ντεμπούτο των Αγάπανθος, το «Μεταφοραί Εκδρομαί Ο Μήτσος» του Δημήτρη Πουλικάκου, το «magnum οpus» του Ηρακλή Σε Άλλους Κόσμους και το προς εξαγωγήν «Phos» των Socrates, συνειδητοποιεί γιατί ελάχιστοι πήραν χαμπάρι τότε τη στιγμιαία διάθεσή του!

Μέχρις ότου, κάπου στα τέλη των ‘80S - αρχές ‘90S, κάποιοι συλλέκτες της αλλοδαπής το ύμνησαν ως το χαμένο heavy progressive αριστούργημα και σε συνδυασμό με τις ελάχιστες πλέον διαθέσιμες κόπιες όχι μόνον άρχισε να αλλάζει χέρια αντί διόλου ευκαταφρόνητων ποσών αλλά να πάρει και τις διαστάσεις ενός θρύλου μοναδικού για την ελληνική πραγματικότητα!

Φαίνεται μάλλον ότι πέρα από τη φιλοφρόνηση εκ μέρους του Jay Ζ, Tα 4 Επίπεδα Της Ύπαρξης θα εισπράξουν επιτέλους και τα σπασμένα όλων αυτών των χρόνων...

 

Y.Γ. 1. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε μόνο σε βινύλιο το ‘96 από την ελληνική Wipe Ουt εξαντλήθηκε και επανατυπώθηκε το ‘02 από το ίδιο το συγκρότημα στην «ΕΙΚΟΝΑΧΟΣ», ενώ το ‘05 εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε cd από την αμερικανική Lion και τα τελευταία χρόνια είναι διαθέσιμο από Ιντερνετικά δισκοπωλεία όπως το i-Τunes ή το amazon. Επίσης, φημολογείται ότι σύντομα θα επανακυκλοφορήσει με eχtra υλικό.

 

 

 

 

Δημοσιεύματα

Απόψεις